Adam Krokiewicz
Wstęp
Adam Krokiewicz to postać, której życie i dorobek naukowy pozostają ważnym elementem polskiej kultury intelektualnej. Urodził się 11 lutego 1890 roku w Krakowie, w rodzinie lekarza Antoniego Krokiewicza oraz Heleny z Doerflerów. Jako filolog klasyczny i historyk filozofii, Krokiewicz poświęcił swoje życie badaniu oraz nauczaniu o starożytnych cywilizacjach, a jego prace miały znaczący wpływ na rozwój wiedzy o filozofii i literaturze starożytnej w Polsce. Zmarł 4 marca 1977 roku w Warszawie, pozostawiając po sobie bogaty dorobek naukowy i liczne pokolenia studentów.
Wykształcenie i wczesna kariera
Adam Krokiewicz rozpoczął swoją edukację w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie, gdzie ukończył naukę i zdał maturę w 1908 roku. Następnie podjął studia z zakresu filologii klasycznej oraz filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim i Wiedeńskim. Wśród jego wykładowców znajdowali się znani uczeni, tacy jak Kazimierz Morawski i Leon Sternbach, którzy mieli duży wpływ na jego rozwój intelektualny.
Po zakończeniu studiów, Krokiewicz pracował jako nauczyciel języków starożytnych w Gimnazjum im. Sobieskiego w Krakowie. W trakcie I wojny światowej oraz wojny polsko-bolszewickiej brał udział w walkach, co miało wpływ na jego późniejsze życie i karierę akademicką.
Doktorat i habilitacja
W 1918 roku Krokiewicz obronił doktorat na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tematem jego rozprawy była analiza dzieła „De Rerum Natura” autorstwa Lukrecjusza, co podkreśla jego zainteresowanie filozofią epikurejską. Cztery lata później, w 1922 roku, uzyskał habilitację na tej samej uczelni, co otworzyło mu drzwi do kariery akademickiej na szerszą skalę.
W latach 1920-1921 był adiunktem w Katedrze Filologii Klasycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a następnie przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, gdzie objął kierownictwo III Katedry Filologii Klasycznej. W 1931 roku został profesorem zwyczajnym, a cztery lata później przeszedł do I Katedry Filologii Klasycznej.
Okres II wojny światowej
Podczas II wojny światowej Krokiewicz brał udział w kampanii wrześniowej, a po jej zakończeniu pracował w magistracie warszawskim jako urzędnik. Mimo trudnych warunków okupacyjnych angażował się także w tajne nauczanie uniwersyteckie, prowadząc zajęcia we własnym mieszkaniu. Po powstaniu warszawskim Krokiewicz został uwięziony w obozie w Pruszkowie, a następnie krótkoterminowo przebywał w Krakowie.
Powroty do pracy i działalność naukowa
Po wojnie, w 1945 roku, Adam Krokiewicz powrócił do pracy na Uniwersytecie Warszawskim, obejmując kierownictwo II Katedry Filologii Klasycznej. Jego działalność nie ograniczała się jedynie do wykładów; był również cenionym mentorem dla wielu studentów. Krokiewicz miał opinię najlepszego kierownika seminariów klasycznych na Uniwersytecie Warszawskim. Wśród jego studentów znaleźli się znani intelektualiści, tacy jak Zygmunt Kubiak, Jerzy Manteuffel oraz poeta Zbigniew Herbert.
Krokiewicz przeszedł na emeryturę w 1960 roku, jednak przez kilka lat prowadził zajęcia z literatury klasycznej i logiki dla osób niewidomych. Jego pasja do nauczania oraz przekazywania wiedzy pozostawała niezmieniona przez całe życie.
Dorobek naukowy
Adam Krokiewicz był autorem około 80 prac naukowych, które dotyczyły zarówno filozofii epikurejskiej, jak i historii etyki oraz literatury starożytnej. Jego najbardziej znane publikacje to m.in.: „Emendationes quaedam Lucretianae” (1918), „O szczęściu epikurejskim” (1923), „Nauka Epikura” (1929) oraz „Zarys filozofii greckiej. Od Talesa do Platona” (1971). Dzięki swoim badaniom przyczynił się do rozwoju wiedzy o etyce greckiej oraz historii myśli filozoficznej.
Krokiewicz był również członkiem Polskiej Akademii Umiejętności oraz Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Otrzymał wiele odznaczeń za swoją działalność naukową i edukacyjną, w tym Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski oraz Medal im. Mikołaja Kopernika PAN.
Życie prywatne
Żoną Adama Krokiewicza była Sabina z domu Jerlecka. Para doczekała się dwójki dzieci: córki Ewy Adamiak oraz syna Antoniego Krokiewicza. Przez wiele lat rodzina mieszkała w Domu Profesorów na ulicy Brzozowej 12 w Warszawie. Po wojnie zamieszkała również w kamienicy profesorów UW przy ulicy Sewerynów.
Krokiewicz był osobą zaangażowaną nie tylko zawodowo; jego życie rodzinne było równie istotne dla jego osobowości i twórczości.
Zakończenie
Adam Krokiewicz pozostaje jedną z kluczowych postaci polskiej humanistyki XX wieku. Jego wkład w rozwój filologii klasycznej oraz filozofii starożytnej ma trwałe znaczenie dla kolejnych pokoleń uczonych. Dzięki swojej pracy dydaktycznej oraz badawczej przyczynił się do popularyzacji wiedzy o antyku i pozostawił po sobie silne dziedzictwo akademickie. Zmarł 4 marca 1977 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim, gdzie spoc
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).